Önce kahvemi içiyorum, perdeleri aralayıp Konyaaltı Sahili’nin mavi çizgisini seyrederken telefonum çalıyor. O an her şey yavaşlıyor; ellerim fincanın sıcaklığını hissediyor, sonra ekranı kaydırıp sesini duyuyorum. Hemen kalkıp hazırlanmıyorum, sohbetin tadını çıkarıyorum.
Atatürk Bulvarı’nın trafik uğultusu uzaklaşıyor, Arapsuyu’ndaki evimin penceresinden süzülen ışık tenime değiyor. Vücudumun kıvrımlarını hatırlar gibi parmaklarımı gezdiriyorum; misafirimin her gelişinde bu ritüeli tekrarlıyorum. Liman tarafındaki meltem omzumda hafif bir ürperti bırakıyor, tenimin her noktası o dokunuşu bekliyor.
Şimdi sıra sende. Bu sıcaklığı senin teninle birleştirmek ister misin?
Comments